ADEUS!!!!!!!!!!!

Non queriamos rematar o curso sen antes dicirvos adeus, pois non sabemos se volveremos escribir aquí. Eu quero dar, dende aquí, as grazas á xente que hoxe, 23-6-06, me demostrou a súa preocupación por min e por outra compañeira da miña clase que escribe noutro blog. E non me refiro só aos compañeiros senón tamén a algúns profesores cos que non contaba que nos axudasen. E, agora as dúas xuntas, dámosvos as grazas por interesarvos por todo canto aquí escribimos. GRAZAS E ATA PRONTO!!!!!!!!!!!!!!
(Tania e Noemi)

Valencia "06

O mercores 19/4/06 marchamos para Valencia de excursion!!O que ía ser unha escursión convertiuse nunha auténtica semana inesquecible chea de risas e de bos momentos!! Ese mércores as 06:00 emprendemos o longo camiño que nos esperaba durante todo o día. Ese día estivemos a maioria do tempo no autobús onde cantamos, falamos, escoitamos música, xogamos ás cartas, etc... A verdade é que non puidemos comezar mellor a viaxe!!Pola noite chegamos ao hotel que estaba en Gandia, un lugar fermosísimo e no que facía unha calor que daba gusto!O hotel chamábase "Hotel Bairen" e era enorme. Tiña:piscina, terrazas, xogos e o máis bonito:coa praia enfronte. O segundo díia fomos a Valencia de visita pola mañá. Alí vimos (dende o bus) a praza de touros, o concello... Cando nos deixaron tempo libre, probamos a famosa "orchata valenciana" que, por certo, non nos gustou nada ;-).Pola tarde fumos ao un río subterraneo: A Vall D'Uixo no que paseamos en barco! Foi un paseo curto pero moi divertido! Pola noite fomos todos, alumnos e profesores, dar unha volta por Gandia. O 3º díia fomos a Valencia "La Ciudad de las Artes y de las Ciencias". Parecíanos que nos ía sobrar o tempo pero o certo e que non chegou a nada!! "La Ciudad de las Artes y de las Ciencias" dividese en pabellóns. Pola mañá fomos ver os pabellóns de: Principe Felipe, O hemisfer, etc... Nestes vimos moitas cousas relacionadas coa bioloxía, coa F.Química... todo en forma de xogos e de entretementos. Despois fomos ver unha especie de pelicula: "Os misterios do Nilo". Aquí a verdade é que non nos enteramos de nada, pois a maioría quedamonos dormidos no medio da pelicula xa que era un pouco rollo...
Despois desta pequena sesta fomos "O oceanographic" onde comimos e estivemos o resto da tarde. Para mín, este, é o pabellón máis bonito. Alí vimos pinguíns, un número que fixeron os delfíns, leóns mariños, focas, miles de peixes, baleas, etc... Despois disto traslsdamonos a Calpe, onde estaba o hotel "Galetamar" no que había apartamentos con duas habitacións de duas camas cada unha, con baño e cunha enorme terraza con balcón. Despois de baixar a cear fomos dar todos un paseo polo pobo. Fomos a praia onde pasamos xenial nunha especie de montaña de cordas onde reimos, comimos xeados, paseamos, etc... Despois volvimos ao hotel e seguimos armando festa na habitación!!!!!!
Ao día seguinte, o 4º, fomos a Alicante pola mañá onde visitamos un castelo e estivemos por unha especie de "Ramblas" paseando. Fomos comer ao hotel e pola tarde fomos a Benidorm. Alí ivamos ir de paseo pola cidade, pero como chovia un pouco, fomos ao centro comercial onde mercamos regalos, roupam merendamos, etc... Pola noite quedamos no hotel xogando as cartas, bailando (xa que no hotel había músicos),etc...A verdade é que foi unha noite moi divertida.
Ao día seguinte, o 5º, fomos para Terra Mítica, onde non nos abriron as atraccións máis perigosas debido ao tempo, e estivemos nas de auga casi todo o tempo!! Cada vez que baixabamos polas atraccións de auga cantábamos en galego, pois queriamos que a xente vira de onde somos!!!!!! Comimos no parque e... pola tarde máis diversión!!!!!!!!!Fomos a unha atracción que daba medo do de escapar correndo. Chamábase a "Montaña do Terror"... Uf! cada vez que me acordo aínda me suben calafrios polo corpo!! Sobre as 18:30 marchamos porque levantouse bastante aire e as atraccións que máis nos gustaban cerraran! Pola noite saimos a Benidorm pero, ó ser Domingo, non había nada . Ao principio estivemos de paseo, paseamos pola praia , tomamos uns refrescos,etc... pero despois aburriamonos e fomos para o hotel. Pero o "tempo perdido"en Benidorm, recuperamolo no hotel, pois esa noite eu e unha das miñas compañeiras de habitación decidimos que non dormiamos (pois as excursións non se fixeron para dormir) e quedamos con compañeiros de outras habitacións xogando as cartas, rindo, comendo,etc... Esa noite foi divertidísima, mesmo fixemos exercicio, pois unha das miñas compis de habitación, outro compañeiro doutra habitación e eu saltamos de balcón en balcón para chegar a habitación que queríamos. Esa noite foi única e irrepetible!!!!! O 6º día, partimos de volta para casa. No bus, pola mañá, ibamos dormindo pero despois de comer todo se empezou a animar!!! Xogamos as cartas,cousa que faciamos sempre no bus e co que o pasabamos xenial, (incluso, un compañeiro comprou un peluche o cal bautizamos como "D. Palique, que era o xogo o que nos xogamos), sacamos moitisimas fotos, etc... Unha hora (máis ou menos) antes de chegar, empezamos a cantar: a Rianxeira, o Candil, o Himno e outras cancións!!!!!! Berramos, rimos un montón, etc...
Probablemente esta foi a última excursión que tiven cos meus compañeiros e, ainda que a excursión non fora de moitos días, foi moi especial, quizais porque foi a última ou igual porque nesta excursión pasamolo xenial e rimonos un montón!!!!!!
A verdade é que si algún día tedes a oportunidade de ir a Valencia, ide; porque de verdade que vale a pena! Ah! e aseguradevos de que faga bo tempo para disfrutar o máximo da praia, do sol, de "La Ciudad de las Artes y las Ciencais", de Terra Mítica e como non da marcha valenciana!!!!!!

A AMIZADE

Que ves nesta imaxe? A primeira vista pode parecer unha sinxela panda de amigos que están a darse un abrazo, pero se nos fixamos na expresión das súas caras podemos ver que se algo sobresae nelas é amor e amizade. Na miña opinión, ter un amig@ é un dos bens máis prezados que temos as persoas, pois creo que agora é moi dificil encontrar amigos de verdade. Unha amizade verdadeira non depende dun día... depende do día a día, de saber comprender e que te comprendan, de dar sen esperar recompensa...
Moitas veces confundimos o compañeirismo coa amizade verdadeira, sobre todo con 12/13/14 anos... Eu teño 16 anos e estou segura de que hoxe por hoxe sei diferenciar un compañeiro de clase, dun colega co que poido ir tomar algo e falar con el, dun coñecido que me cae moi ben e co que me levo xenial, dun amigo de verdade. Ao mellor digo isto porque creo que estou no certo, e ao mellor cando tiña 12,13,14 anos tamén pensaba que sabía diferenciar un colega dun amigo, pero a verdade é que co tempo aprendín a diferenza. Unha destas cousas é o que lle teño que agradecer á miña infancia, que durante 13 anos me puxera diante dos ollos a xente que, hoxe por hoxe, non cambio nin por todo o ouro que haxa sobre a terra. :-)

Cinema alemán

A semana pasada en galego vimos unha pelicula para traballar a linguaxe cinematográfica: Os Educadores. Trata de temas moi reais como pode ser a amizade e a súa importancia, tamén aborda outos temas como a sociedade onde vivimos e o consumismo da mesma. Recoméndovos que a vexades xa que seguro que vos vai gustar moito.

o pescador e os principes

O PESCADOR E OS PRÍNCIPES

Érase unha fermosa e xoven raíña que tivo o seu primeiro fillo estando o seu home ausente. A nai do rei, que era unha vella bruxa, puxo o cativo nun cofre e tirouno ao río, logo de deixar no berce un gato. Como ó día seguinte todos se sorprenderon, a bruxa, que odiaba a súa nora, fixo correr a voz de que esta era unha malvada feiticeira.
Ao ano seguinte a raíña tivo unha cativa branca e loura e a bruxa cambiouna por unha gata, tirando a cativa noutro cofre.
O rei púxose en contra da súa esposa e todos no reino retiráronlle o afecto que sentían por ela. Pero sucedeu que na noite na que a vella tirou o neno ó río , un pescador que estaba coa súa cana recolleu o cofre e levouno a súa casa.
-É un cativo precioso- dixo a súa muller- Debemos quedar con el xa que nos non temos fillos.
Debaixo da roupa, apareceu un montón de moedas de ouro. A criatura tiña tres cabelos de ouro na caluga e por iso lle chamaron Cabelos de Ouro. O diñeiro gardaríano para o neno.
Cando a raíña nai tirou a nena ó río , tamén o pescador estaba alí, na beira e recolleu o cofre. O pescador dixo:
-Etas criaturas parécense moito. Deben de ser irmáns. ¿ Tamén imos quedar coa nena, verdade?
A muller non desexaba outra cousa . Como esta tamén tiña tres cabelos de ouro na caluga puxéronlle por nome Luceiro de Ouro.
Os nenos medraron fortes e fermosos , ata chamaban a atención da xente. Pasaron xa varios anos , cando o rapaz falou co pescador e coa súa muller.
- A xente da aldea di que non somos fillos vosos. ¿e verdade?
O matrimonio era moi honrado e confesoulle a verdade e como o home os sacou do río. Despois ensinoulles a roupa que levaban e o ouro do cofre.
-Fostes moi bos e querémosvos moito- dixeron os nenos- pero queremos buscar os nosos verdadeiros pais.
Co diñeiro que era deles puxéronse en camiño preguntando por aquí e acolá pola súa orixe, a cal ninguén coñecía. O fin, na cidade onde estaba o palacio real , compraron unha casa coa súa horta. Tanto a coidaron que se fixo famosa pola súa beleza.
A fermosa raíña , ó oír falar de Cabelos e Luceiro de Ouro , pensou que debían de ser os seus fillos , pois encargouse de vestilos en canto naceron e viu aqueles sinais. . Tamén a malvada raíña sospeitou que debían ser netos seus e , coa idea de perdelos , foi facerlles unha visita. Lavou as árbores do xardín , pero díxolles:
- Ë unha bágoa que non teñan campaíñas. Na montaña de alí en fronte está cheo delas . Deberiades de ir buscalas, xa que é único que vos falta.
- Pois iremos- dixo o cativo.
A raíña marchou cunha gran alegría.
A Cabelos e Luceiro de Ouro ilusionáballes ter campaíñas para as súa árbores , e o cativo decidiu ir buscalas. Pouco podían imaxinar que a montaña encantada e calquera que estivese en ela moito tempo quedaba convertido en árbore.
Luceiro quería ir co seu irmán , pero el convenceuna de que volvera rápido. E, moi cedo, marchou para a montaña, quitou unha campaíña a unha árbore e logo marchou a correr montaña abaixo todo o que lle daban de si as súas pernas.
Unha vez na casa , colgaron a campaíña nunha das súas árbores e a horta encheuse de bonitos sons.
A vella raíña fíxolles outra visita .
- Que ben soa a vosa campaíña. Xa o tedes todo , pero, fáltanvos peixiños de ouro para a vosa lagoa.
- - ¿ Onde os poderíamos atopar?- preguntou o cativo.
- Na lagoa que hai naquel monte.
- Terémolas. Mañá mesmo irei – dixo cabelos de ouro.
A vella marchou.
Moi cedo, Cabelos de Ouro saíu da casa. Percorreu o monte, recolleu os peixiños e volveu xunto súa irmá.
Aquela noite deixaron os dous peixes na lagoa e a mañá seguinte ¡ oh, sorpresa ¡ Multiplicáronse e as augas iluminaban polo seu resplandor. A malvada vella estaba asombrada de que o cativo volvera salvo do monte. Enfadada, decidiu perder os cativos como fose e fíxolles outra visita ocultando a súa intención.
- A vosa lagoa está preciosa. Xa o tedes todo, menos o paxaro da verdade, que se atopa na última sala do palacio da montaña
- Conseguirei ese paxaro – decidiu Cabelos de Ouro.
Luceiro quixo parar ó seu irmán, xa que tiña un mal presentimento. O rapaz, decidiu ir a pesar de todo, e marchou.
Nesta ocasión entretívose mirando para as árbores e logo cada unha das salas do palacio, cheas de marabillosos obxectos, Sen darse conta , perdeu moito tempo. Por fin, entrou na sala onde se atopaba o paxaro da verdade, ó estirala man para collelo... desfíxose nunha chuvia de cristais.
Luceiro de Ouro esperou a seu irmán durante todo o día e toda a noite. Pola mañá , entrou no xardín encantado, pero esa busca non serviu de nada. Marchou para a súa casa chorando, cando de súpeto viu a unha muller, de bo corazón, que lle dixo:
-Corre ó palacio sen parar nin un momento nin virar a cabeza. Recolle os cachos de cristais que verás polo chan , logo colle o paxaro e volve inmediatamente a túa casa. Así salvarás a teu irmán. Luceiro de Ouro seguiu aqueles consellos : atravesou o xardín e as salas do palacio e o chegar a última, recolleu os cachos de cristais, que botou nos bolsos da saia , despois colleu o paxaro da verdade e marchou correndo.
O saír do xardín caéronlle os cristais. En nun abrir e cerrar de ollos , convertéronse nunha morea de rapaces, entre os cales se atopaba seu irmán. Inmediatamente volveron para a súa casa.
Na cidade todo o mundo falaba daqueles fermosos rapaces e as marabillas que tiñan na súa casa e moita xente ía visitalos para admiralos, o xardín , as campaíñas, os peixes e o paxaro.
Un día foron o rei e a raíña. Despois de recorrer o xardín, entraron na casa e viron o paxaro.
- Si realmente falas de verdade, dime onde están os meus fillos- pediulle a raíña.
O paxaro explicou a historia dos nenos con pelos e sinais, dicindo por último:
- E eses nenos son estes . Estes son os vosos fillos.
A alegría de todos era inmensa....
O paxaro nomeou a malvada raíña , causante da desaparición dos principiños e a ira do rei non tivo límites. Inmediatamente mandou o seguinte:
- Que tiren a esa muller ó río, metida nun cofre.
Logo os reis organizaron un alegre banquete para celebrar a volta dos seus fillos e toda a cidade foi a el e en canto os asistentes coñeceron os fermosos príncipes , comprenderon que eran dignos de ser amados.

O FESTIVAL DE ORTIGUEIRA

Como xa saberedes, o festival de Ortigueira é unha das mellores representacions de música folk que podemos atopar. Este é un gran festival e, polo tanto, Ortigueira xa ten a maquinaria a punto para o festival celta. Nesta edición, reforzarase o certame runas, dedicado exclusivamente as bandas folk novas.
Así, este ano serán oito os grupos noveis que poderan actuar en directo nas tardes da fin de semana do certame (que se celebrará do 6 o 9 de xullo). Pero se queredes máis informacion sobre este festival podedes visitar a súa páxina:http://www.festivaldeortigueira.com

¿QUÉ PASARÁ CON ETA ?

Tras o segundo comunicado anunciado pola coñecida banda terrorista,as asociacións creadas para as vítimas destes atentados cren que o alto fogo permanente que ETA anunciou, pode ser "o punto inicial dun proceso que conduza ao final do terrorismo". Pero nunha das cartas publicadas por estas vítimas afirman que: "a tregua non constitúe o final do terrorismo , pero que pode ser un primeiro paso. O éxito dependerá DO ACERTO DO GOBERNO ANTE ESTA SITUACIÓN".
Na miña opinión,creo que para que se atope unha política eficaz para alcanzar o final de ETA, requeriráse dun acordo previo dos principais partidos, PSOE e PP, para poder afrontalo caso con unidade.Unha das víctimas di:" As persoas que coñecemos o sufrimento da violencia con fins políticos , somos os maiores interesados en que o terrorismo acabe definitivamente en España".
Por este motivo, nas asociacións antes citadas, din que velaran polos principios que os unen: MEMORIA, DIGNIDADE e XUSTIZA!!!!!!!!
E finalmente remato este comentario con unha frase que lin onte no xornal e me gustou moito, por eso quero compartila con vós: Queremos xestionar o camiño cara a paz, por eso ten que haber vencedores e vencidos , e os vencidos teñen que ser os terroristas.